Rekomendacje

Dla inspiracji, przedstawiamy poniżej listę rekomendacji, opracowanych przez zespoły badawcze w poszczególnych krajach.

 

Australia

  1. Rząd Australii musi koniecznie wdrożyć finansowany przez siebie krajowy plan rozwoju aktywności fizycznej, oparty na dostępnych wiarygodnych danych, skierowany do wielu sektorów i opracowany w porozumieniu z ekspertami z różnych dziedzin. Taki nadrzędny plan przyczyni się do wytyczenia i zjednoczenia ogólnokrajowych wysiłków zmierzających do podniesienia ogólnego poziomu aktywności fizycznej wszystkich Australijczyków.
  2. Niezmiernie ważną sprawą jest to, by wszyscy młodzi Australijczycy otrzymywali wsparcie w opracowaniu „narzędzi” umożliwiających im podejmowanie różnych form aktywności fizycznej przez całe życie, ułatwiając przez to owe formy i zapewniając łatwiejszy dostęp do nich. Aktywność fizyczna musi stać się ich drugą naturą, dzięki czemu promowanie zdrowego dorastania, rozwoju i dobrego samopoczucia będzie skuteczne.
  3. Należy nieustannie edukować dzieci, młodzież i ich rodziny na temat tego, jak ważne jest zachowanie równowagi między różnymi rodzajami zachowań sedentarnych, zwłaszcza, że oddziałują one z różnorakim stopniem szkodliwości (np. czas spędzany przed ekranem/monitorem w porównaniu z czasem przeznaczonym na naukę a tym spędzanym na czytaniu książek). Rodzice mogą stosować różne techniki wychowawcze, dzięki którym włączają dzieci w proces kształtowania obowiązujących w domu zasad oraz systemu nagród i kar.
  4. Szkoły muszą zapewnić kompleksową politykę aktywności fizycznej, która określi sposoby zachęcania uczniów do podejmowania aktywności fizycznej w ciągu całego dnia szkolnego i wypromuje korzyści fizyczne, umysłowe, społeczne i akademickie. Przykładowo, oprócz zajęć wychowania fizycznego szkoły powinny promować klasową aktywność fizyczną oraz przerwy przeznaczone na „wzmocnienie”. Ich opracowanie winno opierać się na współpracy z nauczycielami, rodzicami i uczniami, a następnie podlegać analizie w trakcie całego roku szkolnego.
  5. Należy zapewnić dobry stan i łatwy dostęp do publicznych obiektów i infrastruktury, jak również wziąć pod uwagę różnorodne zdolności, zainteresowania i motywy młodych Australijczyków. Planowanie i budowa takich miejsc winny bazować na podejściu wielosektorowym. Lokalne, stanowe czy federalne władze mogłyby potraktować grunty, które obecnie nie są w sposób efektywny wykorzystywane, jako potencjalne parki i miejsca zabaw – innowacyjne, praktyczne i zachęcające wszystkich do korzystania przez całe życie.

 

Kanada

  1. Upowszechniać nowe wytyczne programu 24 Hour Movement Guidelines(ruch przez całą dobę) oraz wspierać ich wdrażanie w różnych sektorach i uwarunkowaniach.
  2. Podnosić poziom świadomości i zrozumienia rodziców i opiekunów odnośnie korzyści i ryzyka związanego z zabawą na świeżym powietrzu.
  3. Zachęcać rodziców, by dbali o równowagę między zajęciami planowymi a wolnym czasem, który dzieci mogą przeznaczyć na aktywną zabawę.
  4. Wszystkie szkoły w Kanadzie powinny zatrudnić, lub uzyskać wsparcie specjalistów w dziedzinie wychowania fizycznego.
  5. Postępować zgodnie z zaleceniami dot. otyłości w Kanadzie: Całościowe Podejście do Zdrowego Społeczeństwa Kanady (sprawozdanie senackiej komisji ds. społeczeństwa, nauki i techniki) łącznie z zaleceniem opracowania i wdrożenia programu Active Canada 20/20.

 

Belgia

  1. W celu pełnego wykorzystania potencjału szkoły w zakresie promocji aktywności fizycznej należy przybrać podejście traktujące szkołę w sposób całościowy, które wszechstronnie i w sposób skoordynowany oferuje dzieciom i młodzieży możliwość podejmowania aktywności fizycznej przed zajęciami szkolnymi, w ich trakcie i po nich. Dotyczy to również oferowania zajęć wychowania fizycznego na wysokim poziomie, placów zabaw sprzyjających rozwijaniu aktywności fizycznej, lansowania aktywnego transportu, organizacji zajęć sportowych w porze lunchu, przerw i po zajęciach szkolnych w porozumieniu z szerszą społecznością.
  2. Tworzenie bezpiecznego i atrakcyjnego środowiska fizycznego jest kluczowym aspektem promocji aktywnych form podróżowania, zabawy na świeżym powietrzu i innych nieformalnych zajęć z zakresu aktywności fizycznej, i winno powstawać we współpracy z planistami zagospodarowania przestrzennego i innymi zainteresowanymi podmiotami.
  3. Należy wspierać i zachęcać kluby sportowe do działań ukierunkowanych na zmniejszenie dyskryminacji płci i nierówności społecznych w ramach udziału w zorganizowanym sporcie, a także na docieranie do mniej utalentowanych sportowców.
  4. Należy zachęcać szkoły do tego, by wprowadzały aktywne przerwy i wdrażały zmiany środowiskowe zmierzające do ograniczenia/ przerywania wielogodzinnego stylu spędzania szkolnych zajęć na siedząco.
  5. Źródłem informacji dla decydentów politycznych oraz praktyków powinna stać się strukturalna, systematyczna, ogólnokrajowa (obiektywna) kontrola aktywności fizycznej, zachowań sedentarnych i powiązanych z nimi zachowań zdrowotnych.

 

Brazylia

  1. Okresowa kontrola poziomu aktywności fizycznej dzieci i młodzieży w oparciu o badanie zwane Narodowe badania zdrowia ucznia (z portugalskiego: PENSE − Pesquisa Nacional da Saúde do Estudante);
  2. Promowanie lepszej wymiany informacji międzysektorowej w celu poprawy oferty miejsc odpowiednio przygotowanych do wykonywania ćwiczeń fizycznych.
  3. Budowanie potencjału w oparciu o pracowników oświaty i służby zdrowia w celu poprawy ich działań na rzecz promowania aktywności fizycznej
  4. Przywrócenie tradycyjnych szkolnych zajęć sportowych i promowanie ich pośród dzieci szkół podstawowych.
  5. Rozwijanie programu zwanego: miejska siłownia/sala gimnastyczna, czy też akademia zdrowia (Academia da Cidade ou Academia de Saúde) jako strategii ułatwiającej dostęp do ćwiczeń.

 

Chiny

  1. Należy kontynuować program „Sunshine Project” (zakładający, że uczniowie wykonują dziennie jedną godzinę ćwiczeń w szkole), by podnieść poziom aktywności fizycznej uczniów.
  2. Należy motywować społeczności lokalne i otoczenie do poprawy ich oddziaływań dla lepszej promocji aktywności fizycznej młodych ludzi.
  3. Należy zachęcać rodziców do podejmowania aktywności fizycznej i podnosić poziom ich wiedzy na temat polityki państwowej i standardów dot. aktywności fizycznej i zdrowia młodzieży.
  4. Należy promować te organizacje sportowe i instytucje, które lansują aktywną zabawę, jak również unowocześniać obiekty i bazę sprzętową.
  5. Należy prowadzić kompleksową ocenę aktywności fizycznej dzieci i młodzieży na szczeblu krajowym.

 

Kolumbia

  1. Programy aktywności fizycznej w miejscach publicznych, takie jak Ciclovías, Recreovías i Narodowy Program Zdrowych Nawyków i Stylów Życia promujące aktywność fizyczną wśród osób w każdym wieku i na wszystkich szczeblach społeczno-ekonomicznych.
  2. Do strategii realizowanych w Bogocie, stolicy kraju, które mają ewidentny wpływ na zwiększenie poziomu aktywności fizycznej dzieci należą:
  3. a) wydłużenie dnia szkolnego (z 5 godzin do 8) w szkołach publicznych w celu zaangażowania dzieci w sztukę, sport i praktyczne zajęcia WF; oraz

b)wykorzystywanie w podobnych celach szkolnych przerw.

  1. Regulacje dotyczące transportu szkolnego, które promują aktywny transport lub różnorakie formy docierania do szkoły wśród dzieci mieszkających w odległości 2 km od szkoły (w Bogocie).

 

Dania

  1. Szkoła to arena, poprzez którą można dotrzeć do większości dzieci i młodzieży, łącznie z tymi osobami, które nie podejmują aktywności fizycznej poza szkołą. Zwiększony nacisk na aktywność fizyczną i czas poświęcony na aktywność fizyczną wypełniony kompetentnymi, sensownymi i zindywidualizowanymi zajęciami może stanowićdobry sposób promowania umiejętności motorycznych, wyników szkolnych i motywacji do udziału w aktywności fizycznej.
  2. Usprawnić wdrażanie Ustawy Oświatowej, zakładającej, iż dzieci poświęcają codziennie przynajmniej 45 minut na aktywność fizyczną w szkole, w drodze dokształcania i wsparcia kompetencji pedagogicznych.
  3. Zachęcać rodziców do brania udziału w sporcie oraz występowania w roli trenerów w klubach sportowych.
  4. Kreować środowiska zachęcające do podejmowania aktywności fizycznej w ośrodkach opieki dziennej, przedszkolach, szkołach oraz placówkach oferujących różne formy spędzania wolnego czasu.
  5. Zachęcanie władz lokalnych i innych zainteresowanych stron do dalszych inwestycji w otoczenie odpowiednie do uprawiania sportu zorganizowanego i prowadzenia aktywnego stylu życia.

 

Anglia

  1. Oprócz programów dot. Sportu Zorganizowanego/aktywności fizycznej, należy również promować podejmowanie aktywności fizycznej w innej postaci (np. poprzez aktywną zabawę i aktywny transport). Pożądane są zwłaszcza strategie promujące wykorzystywanie czasu i miejsca na podejmowanie bezpiecznych form aktywności fizycznej na świeżym powietrzu.
  2. Należy zwrócić szczególną uwagę na określone grupy dzieci narażonych w większym stopniu na brak aktywności fizycznej (np. dziewczęta). Potrzeba tu zróżnicowanych i nietuzinkowych form podejmowania aktywności fizycznej w szkołach i lokalnym środowisku, łącznie z programami przeciwdziałania barierom napotykanym przez te grupy.
  3. Kroki zmierzające do zwiększenia częstotliwości korzystania z roweru, włączając w to zmiany wprowadzone w otoczeniu (np. wytyczone ścieżki rowerowe, środki spowalniania ruchu kołowego).
  4. Należy podnosić poziom świadomości rodziców odnośnie wagi aktywności fizycznej oraz podejmować kroki zmierzające do rozwiązywania dot. bezpieczeństwa rodzicielskiego.
  5. Niezależna i solidna ewaluacja systemów i inicjatyw.

 

Hong Kong

  1. Podnoszenie poziomu świadomości społeczeństwa na temat wytycznych dotyczących aktywności fizycznej i konsekwencji zdrowotnych związanych z nadmierną skalą zachowań sedentarnych u młodych ludzi.
  2. Kreowanie środowiska domowego i szkolnego w taki sposób, by ograniczać ilość czasu spędzanego przed ekranem.
  3. Opracowanie programów odpowiadających na potrzeby pracujących rodziców, którzy odgrywają znaczącą rolę w kreowaniu aktywności fizycznej swych pociech.
  4. Poprawa jakości zajęć WF, np. poprzez proporcjonalne planowanie czasu spędzonego na umiarkowanej/intensywnej aktywności fizycznej.
  5. Zachęcanie dzieci do aktywnej zabawy w ramach bezpiecznego i estetycznego środowiska lokalnego.

 

Indie

  1. Rozwiązać sprawę braku danych na temat aktywnego trybu życia poprzez alokację źródeł przeznaczonych na badania w tym zakresie.
  2. Opracowanie krajowego programu aktywności fizycznej dzieci i młodzieży.
  3. Inwestycje na szczeblach: krajowym, wojewódzkim, miejskim, szkolnym i lokalnych społeczności.
  4. Interwencje planowe adekwatne z kulturowego i geograficznego punktu widzenia (w miastach w porównaniu ze wsią)
  5. Ułatwienia dla aktywnego stylu życia ujęte w planowaniu przestrzennym
  6. Lansowanie aktywności fizycznej i edukacja na tym polu rodzin i nauczycieli

Irlandia

  1. Pełne wdrożenie działań przewidzianych Narodowym Planem Aktywności Fizycznej w Republice Irlandii oraz opracowanie i wdrożenie ww. planu w Irlandii Północnej.
  2. Określić i promować istniejącą, opartą na rzeczywistych osiągnięciach, politykę dobrych praktyk, programy, inicjatywy i infrastrukturę, które promują zwiększony poziom aktywności fizycznej. W szczególności zaś wyznaczyć ramy badań i ewaluacji, które pozwolą nam ocenić, wdrożyć i promować zrównoważone i skuteczne działania skierowane do dzieci.
  3. Zapewnić wdrożenie wysokiej jakości zajęć wychowania fizycznego w szkołach podstawowych i średnich, w zakres których wejdą obowiązkowe zajęcia wychowania fizycznego oraz oferta różnego rodzaju form podejmowania aktywności fizycznej, prowadzonych przez wykwalifikowaną kadrę, przez wszystkie dzieci.
  4. Opracować krajowe wytyczne dotyczące zachowań sedentarnych młodzieży oraz konkretne wskazania dotyczące aktywności fizycznej dzieci w bardzo młodym wieku (0 – 5 roku życia).
  5. Opracowanie strategii rozwiązywania problemów związanych z tranzycją i wycofywaniem się z aktywności fizycznej i sportowej oraz wspieranie przejścia ze szkolnych programów aktywności fizycznej do tej opartej na klubach i społecznościach lokalnych.

 

Japonia

  1. Ustanowienie systemu ewaluacji aktywności fizycznej i aktywnej zabawy dzieci w Japonii.
  2. Zwiększanie wsparcia dla rodzin celem poprawy poziomu aktywności fizycznej dzieci i młodzieży, jak również zdrowia osób dorosłych.
  3. Wypracowanie odpowiedniego podejścia celem obniżenia skali zachowań sedentarnych u dzieci i młodzieży.
  4. Wspieranie środowisk celem zwiększenia udziału w sporcie zorganizowanym, zwłaszcza dziewcząt.
  5. Wsparcie środowisk w celu lepszego promowania aktywnego transportu wśród dzieci w wieku przedszkolnych.

 

Korea Południowa

  1. Należy zreformować program nauczania i pedagogikę wychowania fizycznego ze szczególnym uwzględnieniem rozwijania zdolności fizycznych. Starania w tym zakresie mogą okazać się pierwszym krokiem na drodze do zwiększania aktywności fizycznej młodych ludzi poprzez rozwijanie podstawowych umiejętności fizycznych niezbędnych do ustanawiania aktywnych fizycznie nawyków życia. Ponadto, programy zajęć WF powinny wspierać długotrwałą aktywność fizyczną i udział w sporcie wszystkich mieszkańców Korei Południowej.
  2. Ze względu na uwydatnianie roli edukacji i wydłużenie czasu szkolnego, w środowisku szkolnym należałoby zapewnić więcej okazji do udziału w zajęciach WF oraz ograniczyć czas spędzony na siedzeniu w miejscu. Działania te mogłyby uwzględniać priorytetowe traktowanie wychowania fizycznego, organizowanie działalności sportowej opartej na szkole, promowanie aktywnych przerw, przerywanie zajęć – wstawanie, rozciąganie i spacerowanie.
  3. Głównym wyznacznikiem aktywności fizycznej dzieci i młodzieży Korei Południowej jest płeć; dlatego też wszelkie programy/interwencje mające na celu promowanie aktywności fizycznej powinny być dostosowane do płci.
  4. Aktywność fizyczna koreańskich dzieci obejmuje prawie wyłącznie zorganizowane, nadzorowane zajęcia sportowe. Rodziców/opiekunównajmłodszych dzieci zachęca się do motywowania pociech do uczestniczenia w bardziej spontanicznej i nieustrukturyzowanej aktywnej zabawie przez cały dzień.
  5. Korea Południowa to technologicznie zaawansowany kraj, w którym dzieci są narażone na kontakt z elektronicznymi urządzeniami od bardzo młodego wieku. Poważnym problemem zdrowotnym staje się wydłużony czas spędzony na zachowaniach sedentarnych związanych z przesiadywaniem przed ekranem oraz wynikające z tego negatywne konsekwencje zdrowotne. Należy podjąć kroki zapobiegawcze na szczeblu krajowym, opracowując wytyczne dotyczące zachowań sedentarnych, oparte na dowodach, odpowiednio do wieku i kultury, zawierające skuteczne strategie wdrożeniowe.

 

Meksyk

  1. Podnosić poziom wiedzy i promować aktywną zabawę na świeżym powietrzu.
  2. Edukować rodziców i nauczycieli na temat rangi aktywności fizycznej w życiu dzieci oraz strategii, którymi mogą się posługiwać.
  3. Zapewnić sto pięćdziesiąt minut zajęć wychowania fizycznego tygodniowo, na wysokim poziomie, prowadzonych w szkole.
  4. Promować wykorzystanie istniejących zasobów tj. Ciclovoas, parki i obiekty sportowe.
  5. Promować wdrażanie istniejących programów rządowych tj. Ponte al 100 oraz Muevete en 30.

 

Mozambik

  1. Zwiększona częstotliwość prowadzenia zajęć wychowania fizycznego w programach nauczania.
  2. Wprowadzeniedo programów kształcenia nauczycieli i oficjalnych programów uczenia określonej dyscypliny zw. Aktywność Fizyczna i Edukacja żywieniowa.
  3. Wypracować i zaproponować wprowadzenie obowiązujących wytycznych w planowaniu przestrzennym miast.
  4. Promować Aktywny Transport na wsi.
  5. Lansowanie aktywności fizycznej w dużych kampaniach reklamowych w oparciu o współpracę z mediami.

 

Nowa Zelandia

  1. Wdrożyć wysokiej jakości program Wychowania Fizycznego w szkołach.
  2. Promować aktywny transport w drodze do szkoły i innych miejsc.
  3. Angażować rodziców i społeczności lokalne w promocję aktywności fizycznej realizowanej przez szkoły.
  4. Czynić aktywność fizyczną zabawną, tanią, niewykluczającą i niezagrażającą zdrowiu/życiu.
  5. Tworzyć środowisko sprzyjające podejmowaniu aktywności fizycznej (tj. infrastrukturęprzeznaczoną dla pieszych i poruszających się na rowerach)

 

Nigeria

  1. Propagowanie polityki lansującej aktywność fizyczną w szkołach, parkach i ogrodach oraz edukacji zdrowotnej w szkolnym programie nauczania.
  2. Promocja inwestycji rządowych, firmowych i pozarządowych mających na celu poszerzanie wiedzy o aktywności fizycznej w szkołach i lokalnych klubach; oraz konkursy na poziomie podstawowym wśród dzieci szkolnych i poza szkołą.
  3. Zachęcanie szkolnych oddziałów Stowarzyszenia Nauczycieli Rodziców do wspierania aktywności fizycznej w szkołach i okolicy.
  4. Współpraca partnerska z Ministerstwem Edukacji, Ministerstwem Sportu i Opieki Społecznej, Ministerstwem Zdrowia i Ministerstwem Środowiska mająca na celu wykorzystanie nigeryjskich kart sprawozdawczych w zakresie aktywności fizycznej dzieci i młodzieży jako narzędzia poprawiającego stan zdrowia dzieci i młodzieży.
  5. Zachęcanie nigeryjskich naukowców i instytucji do przeprowadzania badań wśród dzieci i młodzieży, których przedmiotem będzie aktywność fizyczna, odżywianie, nadwaga i otyłość.

 

Szkocja

  1. Promować zabawę.
  2. Oceniać skalę wdrożenia i skutki narodowych strategii.
  3. Uwzględniać zachowania sedentarne w decyzjach odnośnie aktywności fizycznej.
  4. Usprawnić system nadzoru poprzez kontrolę wskaźników, których nie objęły obecne badania (np. aktywna zabawa, zabawa na świeżym powietrzu, udział w sporcie, czas spędzony w pozycji siedzącej).
  5. Usprawnić system nadzoru poprzez poprawę stosowanych przez nas narzędzi (np. zastąpić niedokładną metodę obserwacji dziecięcej aktywności fizycznej metodą akcelerometryczną).

 

Szwecja

  1. Sprawić, by szkoły promowały aktywny transport, zachęcać rodziców do tego, by nie odwozili, ani nie odbierali dzieci ze szkoły. Można to osiągnąć dzięki lansowaniu docierania do szkoły pieszo lub na rowerach całych grup dzieci mieszkających w swoim sąsiedztwie.
  2. Promować formy sportu zorganizowanego pozaszkolnego (przynależność do klubów sportowych)
  3. Zwiększyć współpracę sektorów zdrowia i planowania przestrzennego miast w celu lepszego kształtowania środowiska przeznaczonego na podejmowanie różnych form aktywności fizycznej.
  4. Zwiększyć liczbę godzin zajęć szkolnych z zakresu aktywności fizycznej (obecnie półtorej godziny tygodniowo).
  5. Kontynuować ewaluację wdrażania i skuteczności narodowych strategii i polityk, jak również szerzyć wiedzę na temat roli aktywnej zabawy oraz rodziny i rówieśników w naszym kraju.

 

Tajlandia

  1. Potraktować młodzież priorytetowo podczas uchwalania narodowej strategii rozwoju aktywności fizycznej, uwypuklić rolę aktywnej zabawy, w ramach której wprowadzone innowacje przełożą się z dużym prawdopodobieństwem na długoletnie praktykowanie aktywności fizycznej w dalszym życiu.
  2. Uwzględnić koncepcję aktywnego uczenia się w pilotażowym projekcie rządowym, tj., „Zmniejszyć godziny nauki wewnątrzszkolnej, zwiększyć liczbę zajęć pozaszkolnych” dzięki czemu łatwiej będzie wdrożyć powyższy produkt w trakcie promocji aktywności fizycznej dzieci.
  3. Zintegrować wskaźniki RC z projektem Ministerstwa Zdrowia Publicznego „Szkoła Promująca Zdrowie”.
  4. Zwiększyć minimalną liczbę zajęć wychowania fizycznego i włączyć koncepcję aktywnej zabawy/nauki w program nauczania szkolnego.
  5. Zapewnić dostęp do obiektów aktywności fizycznej i sprzętu na obszarach zgłaszających zapotrzebowanie na powyższe, natomiast ww.działalności samych obiektów uwzględnić również ofertę rekreacyjną w postaci placów zabaw, parków i terenów otwartych dostępnych całemu ogółowi społeczeństwa. Projekt obiektów i wyposażenia powinien być odpowiedni i atrakcyjny dla dzieci. Należy również zapewnić bezpieczeństwo obiektów (przeciwdziałać przemocy) oraz usprawnić ruch kołowy w otoczeniu tak, aby zachęcić dzieci do zabawy na świeżym powietrzu.

 

Zjednoczone Emiraty Arabskie

  1. Szkoły i władze oświatowe muszą dopilnować, aby wszystkie dzieci uczestniczyły w zajęciach fizycznych w wymiarze minimum 150 minut tygodniowo w ciągu roku szkolnego. Zajęcia wychowania fizycznego w szkole powinny zmaksymalizować czas spędzany na aktywności fizycznej o intensywnym do umiarkowanego stopniu aktywności, oferując jednocześnie ćwiczenia zabawne, przyjemne i rozwijające umiejętności (w tym biegłość w zakresie jazdy na rowerze i pływanie) zarówno chłopcom, jak i dziewczętom.
  2. Oferta szkół powinna również zawierać różnego rodzaju kluby i pozalekcyjne, zorganizowane drużyny sportowe, promując w ten sposób większe zaangażowanie w uczestnictwo w aktywności fizycznej zarówno w szkole, jak i poza nią.
  3. Lokalne władze ds. zdrowia powinny promować zwiększoną świadomość nt. aktualnych zaleceń odnoszących się do poziomu aktywności fizycznej i zachowań sedentarnych zarówno dzieci jak i dorosłych
  4. Wydziały ochrony środowiska i gminy/miasta powinny w dalszym ciągu utrzymywać i rozwijać zielone przestrzenie z dostępem dla wszystkich dzieci i dorosłych, przez to wspierać interakcje społeczne lokalnych społeczności.
  5. Osoby odpowiedzialne za planowanie przestrzenne powinny nadal rozwijać infrastrukturę transportową w obrębie społeczności, dzielnic i miast w taki sposób, aby promować aktywny transport przez cały okres życia.

 

USA

  1. Szkoły mają realną i opartą na faktach możliwość zwiększania poziomu aktywności fizycznej młodych ludzi i powinny stanowić kluczowy element Narodowej Strategii na rzecz Zwiększania Aktywności Fizycznej.
  2. Przedszkola i ośrodki opiekuńcze oferujące swe usługi dzieciom są ważnym czynnikiem zwiększającym ich aktywność fizyczną.
  3. Obiecująco przedstawiają się natomiast zmiany wprowadzane w otoczeniu oraz różnych sektorach.
  4. Należy zająć się kluczowymi lukami w badaniach, dzięki czemu będzie można zwielokrotnić wysiłki mające na celu podniesienie poziomu aktywności fizycznej młodzieży.

 

Wenezuela

  1. Szkolne programy nauczania w szkołach podstawowych i średnich przewidują jedną godzinę zajęć wychowania fizycznego w tygodniu.
  2. Budowa nowych miejsc ułatwiających podejmowanie aktywności fizycznej w dzielnicach zamieszkanych przez rodziny osiągające niski dochód.
  3. Ogólnokrajowa akcja ulepszania boisk do baseballu.
  4. Nadal palmę pierwszeństwa wśród najlepszych inicjatyw sportowych dzierży NGO Criollitos de Venezuela – organizująca dzieciom w wieku szkolnym treningibaseballu.

 

Walia

  1. Sport Wales – Physical Literacy (umiejętności fizyczne (przyp. tłum.) − jest ukierunkowanym programem interwencyjnym obowiązującym w szkołach położonych na obszarach Walii o największym zapotrzebowaniu w tej dziedzinie. Wykorzystując odpowiednie interwencje, szkoły wychodzą z inicjatywą wsparcia młodych ludzi w ich podróży ku lepszym umiejętnościom fizycznym. Jednocześnie interwencje te dotyczą również zaangażowania młodzieży w szkole, zwiększenia ich pewności siebie, aw niektórych przypadkach poprawy ich umiejętności liczenia,czytania i pisania. Opracowano projekt ram umiejętności fizycznych. Sport Wales we współpracy z firmą Public Health Wales i sektorem edukacyjnym wezwały rząd do nadania umiejętnościom fizycznym tej samej rangi w szkolnym programie, co umiejętności czytania i liczenia. Miejmy nadzieję, że owe podstawy zostaną ujęte w ramach nowego programu nauczania od 2016.
  2. Curriculum Review – Successful Futures: przegląd programu nauczania autorstwa Donaldsona dotyczący Health and Well-being Area of Learning and Experience(zdrowie i dobre samopoczucie w procesach uczenia się i doświadczania) jako podstawowego elementu edukacji mającego na celu rozwój młodych ludzi jako zdrowych, pewnych siebie jednostek, gotowych wieść życie w roli cenionych członków społeczeństwa. Celem Health and Well-being Area of Learning and Experiencejest zapewnienie pomocy w rozwiązywaniu problemów związanych z aktywnością fizyczną i dietą, na przykład w momencie kiedy dzieci i młodzież angażują się w różnego rodzaju ćwiczenia fizyczne oraz zdobywają wiedzę i praktyczne umiejętności zdrowego odżywiania. Zważywszy na to, że dzieci i młodzież rozwijają nawyki, które promują dobre samopoczucie własne i innych osób, w ten sposób również przyczynią się do zmniejszenia nierówności zdrowotnych i poprawy samopoczucia szerszych kręgów społeczeństwa.
  3. Active Travel Act (ustawa o aktywnym transporcie): przegłosowana ze skutkiem pozytywnym dla rządu walijskiego w 2013 roku. Ustawa zobowiązuje ministrów do corocznego publikowania sprawozdań na temat skali aktywnego podróżowania w Walii. Ustawa nakłada na władze lokalne Walii prawny wymóg corocznego planowania odpowiednich tras aktywnego podróżowania oraz budowania i usprawniania infrastruktury przeznaczonej na piesze wędrówki i jazdę na rowerze. Określa nowe obowiązki władz odpowiedzialnych za autostrady, uwzględniające potrzeby pieszych i rowerzystów oraz zapewniające im lepsze warunki. Wymaga też, aby zarówno rząd walijski, jak i władze lokalne promowały spacerowanie i jazdę na rowerze jako środki transportu.
  4. Play Wales: wpływowa instytucja rządowa, w której gestii leży promocja aktywnej zabawy i zajęć na świeżym powietrzu. Walia była jednym z pierwszych państw, które włączyło artykuł 31 UNCRC nt prawa dziecka do zabawy do swego ustawodawstwa, poprzez uchwalenie programu Children and Families (Wales) Measure 2010. Ponadto, Play Wales zyskało miano „wysoce skutecznej i wpływowej organizacji pozarządowej”.
  5. Healthy School Network: Walia może poszczycić się siecią zdrowych szkół, tzw. Healthy Schools Network, które w swoim portfolio uwzględniają aktywność fizyczną. Zdrowa Szkoła ponosi odpowiedzialność za utrzymanie i promowanie zdrowia wszystkich, którzy „uczą się, pracują, bawią i żyją” w jej murach, nie tylko przez edukowanie uczniów na temat zdrowego trybu życia, ale także umożliwianie im i pracownikom szkoły sprawowania kontroli nad różnymi aspektami środowiska szkolnego, które mają wpływ na ich zdrowie.

 

Zimbabwe

  1. Należy w trybie pilnym przeprowadzić solidne badania na reprezentatywnych próbach, które zapewnią dokładne dane dotyczące poziomów kluczowych wskaźników aktywności fizycznej dzieci i młodzieży z Zimbabwe.
  2. Opracowanie i rozpowszechnianie prostych i przystępnych komunikatów dotyczących zdrowia publicznego, zachęcających do praktykowania aktywnego transportu oraz aktywnej zabawy na świeżym powietrzu jako ważnych czynników wpływających na ogólną aktywność fizyczną dzieci i młodzieży.
  3. Powołanie niezależnej organizacji propagującej rozwój silnych, długotrwałych i wzajemnie korzystnych relacji/partnerstw między najważniejszymi zainteresowanymi stronami (tj. odpowiednimi ministerstwami, organizacjami non-profit, funduszami, itp.).
  4. Współpraca odpowiednich ministerstw: Zdrowia i Ochrony Praw Dziecka; Sportu i Rekreacji; Kształcenia na szczeblu podstawowym i średnim− mająca na celu opracowanie i wdrożenie udokumentowanej krajowej strategii promocji aktywności fizycznej.
  5. Partnerstwo z firmami o podobnych zapatrywaniach (np. Nestle Zimbabwe), którego celem będzie ocena lub wzmocnienie programów już wprowadzonych w życie, zachęcając przez todzieci i młodzież do masowego uczestnictwa w różnych formach aktywności fizycznej.